കുട്ടികൾ ഒരു സ്ഥലത്ത് അടങ്ങിയിരിക്കുന്നില്ല, എപ്പോഴും ഓട്ടവും ചാട്ടവുമാണ്, പഠിക്കാൻ തീരെ ശ്രദ്ധയില്ല… ഒട്ടുമിക്ക മാതാപിതാക്കളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും സ്ഥിരം പരാതിയാണിത്. എന്നാൽ ഇത് വെറും കുസൃതിയോ മടിയോ ആണെന്ന് കരുതി കുട്ടികളെ ശിക്ഷിക്കുന്നതിന് മുൻപ് മാതാപിതാക്കൾ ഒരു കാര്യം തിരിച്ചറിയണം; നിങ്ങളുടെ കുട്ടി ഒരുപക്ഷെ അറ്റൻഷൻ ഡെഫിസിറ്റ് ഹൈപ്പർ ആക്ടിവിറ്റി ഡിസോർഡർ അഥവാ എ.ഡി.എച്ച്.ഡി (ADHD) എന്ന അവസ്ഥയിലൂടെയാകാം കടന്നുപോകുന്നത്.
എന്താണ് എ.ഡി.എച്ച്.ഡി?
കുട്ടികളിൽ സാധാരണയായി കണ്ടുവരുന്ന ഒരു നാഡീവികാസ തകരാറാണ് (Neurodevelopmental disorder) എ.ഡി.എച്ച്.ഡി. തലച്ചോറിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലും വികാസത്തിലുമുണ്ടാകുന്ന ചില വ്യത്യാസങ്ങളാണ് ഇതിന് കാരണം. ഒരു കുട്ടിയുടെ സ്വഭാവത്തെയും പഠനത്തെയും ദൈനംദിന ജീവിതത്തെയും ഇത് സാരമായി ബാധിക്കുന്നു. ഇതൊരു മാനസിക രോഗമോ അല്ലെങ്കിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ വളർത്തലിലെ പിഴവുകൊണ്ടോ ഉണ്ടാകുന്ന ഒന്നല്ല എന്ന് വിദഗ്ധർ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
കാരണങ്ങൾ എന്തൊക്കെ?
ഇതിന് പിന്നിലെ കൃത്യമായ കാരണം ഇന്നും ഗവേഷണ വിഷയമാണെങ്കിലും, ജനിതകപരമായ ഘടകങ്ങളാണ് പ്രധാനമെന്ന് ഡോക്ടർമാർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു. കുടുംബത്തിൽ ആർക്കെങ്കിലും ഈ അവസ്ഥയുണ്ടെങ്കിൽ കുട്ടികളിലേക്കും വരാൻ സാധ്യതയുണ്ട്. കൂടാതെ, ഗർഭകാലത്തുണ്ടാകുന്ന സങ്കീർണ്ണതകൾ, മാസം തികയാതെയുള്ള ജനനം, ജനനസമയത്തെ വളരെ കുറഞ്ഞ ഭാരം, തലച്ചോറിലുണ്ടാകുന്ന രാസവ്യതിയാനങ്ങൾ (പ്രത്യേകിച്ച് ഡോപാമൈൻ എന്ന ഹോർമോണിന്റെ കുറവ്) എന്നിവയും എ.ഡി.എച്ച്.ഡിയിലേക്ക് നയിക്കാം.
എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയാം?
കുട്ടികളിലെ പെരുമാറ്റ വ്യത്യാസങ്ങളിലൂടെയാണ് പ്രധാനമായും ഈ അവസ്ഥ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുക. താഴെ പറയുന്ന മൂന്ന് ലക്ഷണങ്ങളാണ് ഇതിൽ പ്രധാനം:
- ശ്രദ്ധക്കുറവ് (Inattention): ഒരു കാര്യത്തിലും ദീർഘനേരം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കുക. ഹോംവർക്ക് ചെയ്യാൻ മടികാണിക്കുക, പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് മറന്നുപോകുക, പുസ്തകങ്ങളും പെൻസിലും സ്ഥിരമായി നഷ്ടപ്പെടുത്തുക എന്നിവ പ്രധാന ലക്ഷണങ്ങളാണ്.
- അമിത പിരിമുറുക്കം/വികൃതി (Hyperactivity): ഒരു സ്ഥലത്ത് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. എപ്പോഴും കൈകാലുകൾ ഇളക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുക, അമിതമായി സംസാരിക്കുക, ക്ലാസ് മുറിയിലായാലും തുടർച്ചയായി ഓടുകയും ചാടുകയും ചെയ്യുക.
- എടുത്തുചാട്ടം (Impulsivity): മറ്റുള്ളവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഇടയ്ക്ക് കയറി സംസാരിക്കുക, കളികളിലും മറ്റും ഊഴം വരുന്നത് വരെ കാത്തിരിക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കുക, അപകടം വകവെക്കാതെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ ചിന്തിക്കാതെ പ്രവർത്തിക്കുക.
കുട്ടികൾ നേരിടുന്ന വെല്ലുവിളികൾ
ബുദ്ധിശക്തിക്ക് യാതൊരു കുറവുമില്ലെങ്കിലും, എ.ഡി.എച്ച്.ഡി ഉള്ള കുട്ടികൾക്ക് പലപ്പോഴും സ്കൂളിൽ മികച്ച പ്രകടനം കാഴ്ചവെക്കാൻ സാധിക്കില്ല. പെട്ടെന്നുള്ള ദേഷ്യവും എടുത്തുചാട്ടവും കാരണം സഹപാഠികളുമായി ഇടപഴകാനും സൗഹൃദം നിലനിർത്താനും ഇവർ ഏറെ ബുദ്ധിമുട്ടാറുണ്ട്. മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്നും അധ്യാപകരിൽ നിന്നുമുള്ള നിരന്തരമുള്ള കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾ ഇവരിൽ അപകർഷതാബോധം, ഉത്കണ്ഠ, വിഷാദം എന്നിവ ഉണ്ടാക്കാൻ കാരണമാകും.
എന്ത് ചെയ്യണം? പരിഹാരമുണ്ടോ?
കുട്ടികളിൽ ഇത്തരം ലക്ഷണങ്ങൾ തുടർച്ചയായി (കുറഞ്ഞത് ആറ് മാസമെങ്കിലും) കണ്ടാൽ അവരെ മറ്റ് കുട്ടികളുമായി താരതമ്യം ചെയ്ത് അപമാനിക്കുകയോ ശാരീരികമായി ശിക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യരുത്. പകരം വൈകാതെ തന്നെ ഒരു പീഡിയാട്രിക് സൈക്കോളജിസ്റ്റിനെയോ അല്ലെങ്കിൽ സൈക്യാട്രിസ്റ്റിനെയോ കണ്ട് കൃത്യമായ അസസ്മെന്റ് നടത്തുകയാണ് വേണ്ടത്.
എ.ഡി.എച്ച്.ഡി പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു അസുഖമല്ല, മറിച്ച് നിയന്ത്രിച്ച് നിർത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരു അവസ്ഥയാണ്. ബിഹേവിയറൽ തെറാപ്പി, രക്ഷിതാക്കൾക്കുള്ള പരിശീലനം, സ്പെഷ്യൽ എഡ്യൂക്കേഷൻ എന്നിവയിലൂടെ കുട്ടികളുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവരാൻ സാധിക്കും. പ്രശ്നം സങ്കീർണ്ണമാണെങ്കിൽ വിദഗ്ധ ഡോക്ടറുടെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം മരുന്നുകളും ലഭ്യമാണ്. ശിക്ഷകൾ ഒഴിവാക്കി, മാതാപിതാക്കളുടെയും അധ്യാപകരുടെയും ഭാഗത്തുനിന്നുള്ള പൂർണ്ണ പിന്തുണയും സ്നേഹവും ലഭിച്ചാൽ എ.ഡി.എച്ച്.ഡിയെ അതിജീവിച്ച് മികച്ച ഭാവി കെട്ടിപ്പടുക്കാൻ ഏതൊരു കുട്ടിക്കും സാധിക്കും.
+ There are no comments
Add yours